Pesterijen, de dood met de duizend naalden.

Karel Jansens uit Leuven wordt op staande voet ontslagen omdat hij wegens pesterijen zijn zelfbeheersing verloor en de pester een oorvijg heeft verkocht.

Hugo Vandingenen wordt een jaar te beschikking gesteld wegens tuchtmaatregel (met de consequentie van halve wedde en een jaar pensioenanciënniteit minder) wegens drogredenen als gevolg van pesterijen door zijn oversten.

Ontelbaren raken op de dool en komen met depressies in de ziektewet terecht.

Op 17 oktober 2000 pleegt David Van Gijsel uit Sint Jorisweert zelfmoord. Hij wordt gepest op het werk. Zijn ouders blijven in één klap met een leeg gevoel achter.

En het stopt niet !
Nu in 2010 zijn er nog steeds pesterijen die zo gruwelijk zijn dat ze te vergelijken zijn met toestanden in de concentratiekampen van vroeger.
Hebben we dan niets geleerd uit het verleden?
Ziet het beleid dan nog niet de noodzaak van een onafhankelijk centraal meldpunt in dat ook ingrijpbevoegdheid heeft?.

Op de tijd dat wij bestaan, en dat is van 17 augustus 2000 heb ik weet van verschillende zelfmoorden, heel wat onslagen ontslagen, ontelbare zieken door pesterijen op het werk en ga zo maar door.

Eindelijk begint de wereld zijn ogen te openen.

Een minuut stilte vragen zou te gemakkelijk zijn. Dat zou een doekje zijn voor het bloeden. Wij tonen ons solidair, zijn verontwaardigd en voor de rest doen we niets essentieel aan het probleem.

Daarom laat ons nu eindelijk werkelijk wat doen en degelijk het verschil maken. Dat is de mooiste minuut die we aan de nabestaande van de slachtoffers kunnen aanbieden.

Josy Claes,
Voorzitter SASAMvzw.