Pesterijen, de dood met de duizend naalden.

Op 12 september 2000 pleegt Jeanique Devos uit Izegem zelfmoord, reden : pesterijen op ’t werk. Haar man laat het in een noodkreet in de krant zetten. Mensen doe er wat aan! Ook hun kinderen en hij zijn slachtoffers van dat onverantwoorde gedrag.

Ondertussen wordt Karel Jansens uit Leuven op staande voet ontslagen omdat hij wegens pesterijen zijn zelfbeheersing verloor en de pester een oorvijg heeft verkocht.

Hugo Vandingenen wordt een jaar te beschikking gesteld wegens tuchtmaatregel (met de consequentie van halve wedde en een jaar pensioenanciënniteit minder) wegens drogredenen als gevolg van pesterijen door zijn oversten.

Ontelbaren raken op de dool en komen met depressies in de ziektewet terecht.

Op 17 oktober 2000 pleegt David Van Gijsel uit Sint Jorisweert zelfmoord. Hij werd gepest op het werk. Zijn ouders blijven in één klap met een leeg gevoel achter.

Op de tijd dat wij bestaan, en dat is van 17 augustus 2000 heb ik weet van verschillende zelfmoorden, heel wat onslagen ontslagen, ontelbare zieken door pesterijen op het werk en ga zo maar door.

Eindelijk begint de wereld zijn ogen te openen.

Een minuut stilte vragen zou te gemakkelijk zijn. Dat zou een doekje zijn voor het bloeden. Wij tonen ons solidair, zijn verontwaardigd en voor de rest doen we niets essentieel aan het probleem.

Daarom laat ons nu eindelijk werkelijk wat doen en degelijk het verschil maken. Dat is de mooiste minuut die we aan de nabestaande van de slachtoffers kunnen aanbieden.

Josy Claes,
Voorzitter SASAMvzw.